เสียงกระซิบจากจักรวาล

เชื่อว่าสภาวะของการตัดสินใจยาก สับสนในชีวิต คงได้มีโอกาสเกิดขึ้นกับทุกคน บางครั้งเราก็ลังเล ไม่แน่ใจว่า เราตัดสินใจถูกไหม เราควรทำอะไรดี ทำสิ่งนี้จะเหมาะไหม? บ่อยครั้งที่ ชีวิตอยู่กับความลังเลสับสนจนชิน และไม่รู้แน่ชัดแล้วว่า ตกลงแล้วเรารู้สึกอย่างไรกันแน่? เราชอบสิ่งนี้จริงๆหรอ? เราต้องการอะไรกันแน่

เราเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ที่มักมีความคิด ความรู้สึกของการลังเล สงสัย เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง เมื่อต้องตัดสินใจทำบางสิ่ง ที่ต้องเกี่ยวข้องกับผู้คนอื่น…

ครั้งหนึ่งเคยมีโอกาสได้พบกับอาจารย์ที่เคารพรักท่านหนึ่ง ท่านเป็นผู้ก่อตั้งจิตวิทยาการให้คำปรึกษาแนวพุทธ อาจารย์ผู้โอบอ้อมอารี เป็นร่มไม้ใหญ่ที่เปิดรับและโอบกอดทุกสรรพสิ่ง
ในครั้งนั้นเอง เราจึงได้ขอคำแนะนำจากอาจารย์ผู้เมตตา…

การถามคำถามแม้เพียงประโยคสั้นๆ แต่มันทำงานกับใจข้างในอย่างหนักหน่วง มันมีการคิดซ้ำๆอยู่หลายครั้งว่า “เราจะถามคำถามนี้ดีไหม? ถ้าถามท่ามกลางผู้คน จะรบกวนคนอื่นไหม? คนอื่นจะมองคำถามเราอย่างไร?….” ข้างนอกที่ดูเหมือนนิ่งสงบ แต่ใจข้างในเหมือนพายุโหมกระหน่ำ…สุดท้าย เราก็รอจังหวะเวลาที่ผู้คนแยกไปพัก และได้ถามคำถามบางอย่างกับอาจารย์

….อาจารย์คะ …. หากเรามีความรู้สึกไม่มั่นใจ ว่าเราควรจะทำสิ่งนั้นดีไหม เราควรทำอย่างไรดีคะ?
มันจะมีอย่างงี้นะ…ร่างกายเราเป็นสิ่งมหัศจรรย์
มันจะมีสิ่งที่เรียกว่า…“กลไกการให้คุณค่าภายใน หรือ organ of value”
เวลาที่มันเกิดสิ่งที่บอกว่า อันนี้ดี อันนี้ไม่ดี… ควรทำ…ไม่ควรทำ “ให้เราลองฟังเสียงที่อยู่ข้างใน…
เสียงแรกที่บอกเรา นั้นคือเสียงจากใจเรา”
เสียงนั้นจะบอกว่าเราควรทำสิ่งใด
เป็นเสียงจริงแท้ ที่ไม่ถูกบดบังด้วยอะไรก็ตาม ที่โลกนี้กำหนดขึ้นมา ว่าดี ไม่ดี เหมาะ ไม่เหมาะ….

บทสนทนาสั้นๆ เพียงชั่วยามนึง กลับทำให้พายุในใจเราสงบลงอย่างน่าประหลาด เรากลับมาทบทวนกับตัวเองถึงคำที่อาจารย์บอก และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น…ดีจริงที่เราทำตามเสียงแรกที่บอกให้เราถามอาจารย์ (แต่ถึงแม้ว่าเราจะกลัวในตอนนั้น มันก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอก แค่เราอาจจะพลาดที่จะได้ยินความงดงามของถ้อยคำนี้ จากคนผู้นี้)

---

ถึงเธอที่รัก…
หากวันใดที่ใจเธอสั่นไหว เพียงแค่รับรู้ อย่าพึ่งตัดสิน
นั่นเป็นเพียงสภาวะในใจที่เธอให้คุณค่ากับมัน

หากวันใดเธอลังเล สับสน เสียใจ
ขอเธอหยุดพักกับลมหายใจที่อ่อนโยน
แล้วลองฟังเสียงจากจักรวาลข้างของเธอ
(หวังว่าข้อความเล็กๆเหล่านี้จะโอบกอดเธอ)