มาเล่นกัน

ทุกวัน หลังจากออกไปวิ่ง เมื่อเปิดประตูบ้านออก เจ้าหมาสีดำ..หน้าตาพร้อมเล่นรอคอยเราอยู่

เมื่อเห็นหน้าเรา มันจะรีบวิ่งมาหา พร้อมกับคาบของเล่นมาด้วย

มันชอบเล่นแย่งของเป็นที่สุด เราต้องยื้อ ยุด ฉุด กระชาก
ออกแรงเต็มกำลัง เพื่อแย่งของเล่นกับมัน

ผลคือปวดแขน เมื่อยตัว หมดแรง หมดพลังกันไปข้างหนึ่ง

แต่วันนี้ไม่เหมือนทุกๆวัน.. ขณะที่กำลังยื้อแย่งของเล่นอยู่นั้น เรานึกถึงสิ่งที่เราได้เรียนมา

ครูบอกให้เรา
“ไม่ฝืน ไม่ต้าน แต่จงปล่อยไปตามแรงนั้น แล้วรอจังหวะที่เหมาะสม ค่อยส่งแรงออกไป”

เราลองผ่อนแรงตอนที่เจ้าหมากัดดึง แทนที่จะออกแรงยื้อสู้
แล้วรอจังหวะที่มันเริ่มคลายแรง จึงค่อยๆ ดึงของเล่นกลับมา

เราสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ โดยไม่ต้องเสียพลังปะทะ ในขณะที่เจ้าหมา..กลับใช้แรงมากขึ้น เหนื่อยหอบกับการต่อสู้กับความว่างและการลื่นไหลของเรา

ชีวิตเราก็เช่นกัน บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องออกไปปะทะ
ไปรับแรงกระแทก ฝืนต่อต้านปัญหาที่เข้ามาจนหมดแรง
แค่ต้องผ่อนตาม โอนอ่อนไปกับมันและเฝ้ามองเพื่อหาจังหวะ
ที่เราจะกลับมาสมดุล และจัดการมันได้อย่างงดงาม

แล้วปัญหาก็อาจจะกลายเป็นเพียงเจ้าหมาสีดำ…ที่นั่งรอเรา ให้เดินเข้าไปเล่นด้วยกัน

ด.ญ.โชคดี